Pismo do urzędu gminy i odpowiedz.

Interwencja w Urzędzie Marszałkowskim w sprawie przejść dla pieszych w Ranizowie

Artykuł z listopadowego numeru Przeglądu Kolbuszowskiego na temat petycji

Petycje

 

Z początkiem września 2015 zaczęły obowiązywać przepisy ustawy o petycjach. W toku prac nad nią podkreślano znaczenie ustawy dla rozwoju demokracji bezpośredniej i zwiększenia aktywności obywatelskiej.

 Po co wprowadzono takie rozwiązanie dla obywateli? W petycji można domagać się zmiany prawa, podjęcia rozstrzygnięcia lub innego działania w sprawie dotyczącej podmiotu ją wnoszącego. Trzeba przyznać, że w niektórych okolicznościach mądre korzystanie z tego instrumentu w stosunku do władz może faktycznie wzmocnić udział mieszkańców i organizacji pozarządowych w kształtowaniu prawa i polityk lokalnej. Należy przy tym  pamiętać, że nie jest to narzędzie demokracji bezpośredniej sensu stricto, a raczej metoda służąca do inspirowania władz do podjęcia określonych decyzji. Jako pierwszy element z otwartego katalogu działań będących przedmiotem petycji wskazano zmiany przepisów prawa. Jest to szczególnie istotna wiadomość dla tych, którzy mieszkają w miejscowościach, gdzie nie funkcjonuje obywatelska inicjatywa uchwałodawcza. Również i tam, gdzie mieszkańcy mogą wnosić swoje projekty pod obrady rady samorządu terytorialnego procedura składania petycji wydaje się bardziej przyjazna, łatwiejsza, a przede wszystkim nie jest uzależniona od liczby złożonych podpisów. Należy zwrócić uwagę na jeszcze jeden pozytywny aspekt przyjęcia ustawy. Chodzi mianowicie o to, że wreszcie pojawił się tryb rozpatrywania takich pism, które tylko potocznie określano jako petycje. Jest szansa, że przy obecnych regulacjach nie wpadną one w urzędniczą próżnię, co gwarantuje m.in. wymóg publikacji na stronie internetowej adresata skanu złożonej petycji  oraz zestawienia uwzględniającego sposób jej załatwienia.

Jak wygląda w szczegółach procedura składania i rozpatrywania petycji? O tym, czy pismo jest petycją, decyduje jego treść, a nie forma. Wnoszący petycję może żądać podjęcia określonej decyzji lub wskazać akt prawa, o którego zmianę mu chodzi. Podaje także treść petycji i jej uzasadnienie. Aby petycja przyniosła jak najlepszy skutek, warto umieścić w niej liczne argumenty przemawiające za poparciem zawartego w niej postulatu. Petycje mogą składać: obywatel lub grupa obywateli, organizacje pozarządowe, przedsiębiorcy, stowarzyszenia, fundacje.  Można to zrobić w interesie: publicznym, czyli wszystkich obywateli, podmiotu wnoszącego petycję, czyli własnym, innego podmiotu, czyli np. sąsiada lub znajomego, ale za jego pisemną zgodą. Petycje można kierować do wszystkich organów władzy publicznej, np. Sejmu i Senatu, premiera, ministra, rady gminy czy powiatu, wójta, burmistrza lub marszałka województwa, organizacji lub instytucji społecznych wykonującej zadania publiczne.  Petycję można złożyć w formie listownej albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Prawidłowo złożona petycja powinna zawierać: a) oznaczenie podmiotu wnoszącego petycję; jeżeli podmiotem wnoszącym petycję jest grupa podmiotów, w petycji należy wskazać oznaczenie każdego z tych podmiotów oraz osobę reprezentującą podmiot wnoszący petycję; b)wskazanie miejsca zamieszkania albo siedziby podmiotu wnoszącego petycję i adresu do korespondencji – w wypadku petycji indywidualnych to imię i nazwisko, miejscowość z kodem pocztowym, ulica z numerem domu i lokalu; w wypadku petycji zbiorowych, np. w imieniu organizacji, stowarzyszenia lub grupy osób, to nazwa każdego z tych podmiotów i dane osoby je reprezentującej, a także adres zamieszkania lub siedziby każdego z tych podmiotów; c)wskazanie adresata petycji; d)określenie przedmiotu petycji. Anonimy nie są rozpatrywane. Petycja musi być podpisana.

Adresat petycji zamieszcza na stronie internetowej informację zawierającą skan petycji, datę jej złożenia i – po wyrażeniu zgody – imię i nazwisko albo nazwę autora petycji.  Petycja powinna być rozpatrzona bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia jej złożenia. Adresat ma obowiązek poinformować autora petycji – listownie albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej – o sposobie jej rozpatrzenia i o uzasadnieniu. Jeśli petycja została złożona w sprawie dotyczącej petycji już rozpatrzonej przez danego adresata, a w petycji nie powołano się na nowe fakty lub dowody, adresat może pozostawić tę petycję bez rozpatrzenia. Musi o tym niezwłocznie poinformować wnoszącego petycję. Co roku, do 30 czerwca, adresat petycji umieszcza na swojej stronie internetowej lub stronie internetowej urzędu go obsługującego zbiorczą informację o petycjach rozpatrzonych w roku poprzednim.

Można mieć nadzieje, że każda rozpatrzona i załatwiona petycja będzie wzmacniała zaufanie obywateli do państwa i wpłynie na rozwój społecznej aktywności. Obywatele zyskali większą  możliwość wpływania na sprawy publiczne które dzieją się w ich otoczeniu.

 

                                                                                                          Jan Puzio

                                                                        Autor artykułu jest radnym Gminy Ranizów

Artykuł z Korsa Kolbuszowskiego na temat dróg na osiedlu Domowym w Ranizowie (30 września 2015)

Artykuł z wrześniowego numeru Przegladu Kolbuszowskiego

Wspomnienie o Księdzu Profesorze Stanisławie Potockim z Raniżowa

 

Jedenastego października br. minie 11 lat od śmierci Ks. Profesora Stanisława Potockiego -  rodaka raniżowskiego. Postać ta znana większości mieszkańców Parafii Raniżów (ale nie tylko), zasługuje przy tej okazji na krótkie wspomnienie. Choćby  ze względu na swój dorobek naukowy, jest wszakże chyba  jedynym mieszkańcem Gminy Raniżów która  jak do tej pory, otrzymała tytuł  naukowy profesora.

          Ks. Stanisław Potocki urodził się 13 stycznia  1928 roku w Raniżowie, jego rodzinny dom znajduje się przy obecnej ulicy Wolskiej, a często nazywanej również Niemiecką Wsią. Jego rodzice – Marcin i Maria z domu Wiącek, zajmowali się uprawą roli, dodatkowo ojciec przez długie lata sprawował funkcję zakrystianina przy miejscowym kościele. Miał dwóch  braci którzy podobnie jak on wybrali stan kapłański (Józef i Jan ) oraz trzy  siostry (Zofia, Antonina i Apolonia) Edukacje rozpoczął w   szkole w Raniżowie, którą ukończył w 1942 roku. Dalszą edukacje przerwała okupacja niemiecka podczas której uzupełniał wiedzę podczas tzw. ,,tajnego nauczania”. Trwało to przez dwa lata po zakończeniu których zaczął uczęszczać do gimnazjum w Kolbuszowej. We wrześniu 1946 roku przeniósł się do Przemyśla , gdzie jako alumn Małego Seminarium Duchownego kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym  im. K. Morawskiego na Zasaniu. Po zdaniu egzaminu dojrzałości w 1947 roku, wstąpił do Seminarium Duchownego w Przemyślu. Funkcję rektora sprawował wtedy Ks. Prałat Michał Jastrzębski. Pewno nie przyszło mu to  wówczas  do głowy, że za kilkadziesiąt lat ten młody kandydat będzie jego następca. Razem z młodym Stanisławem, rok nauki rozpoczęło 25 alumnów, był to zarazem ostatni rocznik którego nauka trwała 5 lat( a nie tak jak obecnie 6 lat). Nauka klerykowi Stanisławowi nie sprawiała większych trudności, a swoje zdolności w tym zakresie często wykorzystywał, aby pomagać kolegom. Umiejętnie wykorzystane zdolności intelektualne i rzetelne wypełnianie obowiązków alumna, wypłynęły na uznanie go w seminarium za jednego z najzdolniejszych studentów, co potwierdzają zachowane arkusze ocen i świadectwa jego kolegów. Świecenia kapłańskie otrzymał 22 czerwca 1952r. w katedrze przemyskiej z rąk  Biskupa Franciszka Bardy, ordynariusza diecezji przemyskiej w latach 1934 – 64. Pierwszą placówką, na którą neoprezbiter Stanisław został skierowany była parafia Nisko. Nie pozostał na niej długo, gdyż już 1 października 1952 roku został skierowany na specjalistyczne studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim z zakresu biblistyki. Podczas trzech lat studiów ksiądz Stanisław Potocki najpierw przygotował pracę magisterską  na temat:,, Pojęcie grzechu w Księdze Izajasza Proroka”. Następnie w niecały rok później przygotował rozprawę doktorską na temat: ,,Grzech w pismach proroków sprzed niewoli babilońskiej”. Obie te prace przygotował pod kierunkiem ks.prof.dr.hab. Stanisława Łacha. Po powrocie ze studiów, ponownie zostaje skierowany do pracy duszpasterskiej w Nisku. Po roku czasu zostaje przeniesiony do jarosławskiej kolegiaty, a następnie do parafii katedralnej w  Przemyślu. Nowy okres w jego życiu Ks. Potockiego zaczyna się w dniu 1 października 1960, kiedy to zostaje wykładową nauk biblijnych w Seminarium Diecezjalnym w Przemyślu. Po trzech latach pracy wykładowcy w seminarium Ks. Stanisław wyjechał, aby kontynuować naukę w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, w ramach stypendium naukowego. Po przyjeździe do stolicy Włoch, zamieszkał w Kolegium Polskim – razem z nim mieszkało tam wówczas 19 księży z Polski. Okres rzymski w jego karierze naukowej zakończyła praca licencjacka pt. ,,Skład socjalny Judejczyków wracających z niewoli babilońskiej na postawie Księgi Ezdrasza”. Po powrocie z Rzymu pracował nadal jako wykładowca w seminarium przemyskim. Jednocześnie podjął się przygotowania rozprawy habilitacyjnej, zakończonej  w 1972 uzyskaniem stopnia doktora habilitowanego teologii w zakresie Nauk Biblijnych Starego Testamentu. Decyzją Ks. Bp. Ignacego Tokarczuka w dniu 25 sierpnia 1972 roku, ksiądz Potocki został mianowany Rektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu. Zastąpił na tym stanowisku wspomnianego wcześniej Ks. Prałata Michała Jastrzębskiego – tego samego który go przyjmował do seminarium. Funkcje rektora sprawował do 1976 roku, po zakończeniu czteroletniej kadencji nadal pozostał wykładowcą Starego Testamentu. Z czasem obok pracy wykładowcy w seminarium, Ks. Stanisław Potocki podjął się działalności naukowo dydaktycznej najpierw jako adiunkt a później jako docent na Wydziale Teologicznym KUL w Lublinie. 22 lutego 1992 roku uchwałą  Senatu macierzystej uczelni otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego w zakresie Nauk Biblijnych. W 1993 roku, przechodząc na emeryturę, zrezygnował z uciążliwych dojazdów do Lublina, zamieniając je na prace w charakterze wykładowcy Wyższego Seminarium Duchownego w dopiero co utworzonej Diecezji Rzeszowskiej.  Podczas jego kariery naukowca i wykładowcy, pod jego kierunkiem powstał na KUL-u jeden doktorat, jeden licencjat i cztery magisteria. Ponadto podczas pracy w przemyskim seminarium powstało 27 prac magisterskich pod jego kierunkiem, a w rzeszowskim seminarium wypromował 7 magistrów. Ostatnie lata jego życia nacechowane były cierpieniem i zmaganiem się z wyniszczającą organizm chorobą, mimo to Ks. Stanisław nie zaprzestał swojej działalności a jedynie ją ograniczył. Zmarł 11 października 2004. Spoczął na cmentarzu w Raniżowie, w sąsiedztwie grobu swojego młodszego brata Jana, również kapłana.

Ks. Prof. Stanisław Potocki  z jednej strony był osoba skromną i skrytą, która często była postrzegana jako niedostępna, z drugiej strony wiele osób mówi o nim jako o osobie ciekawej świata i otwartej na ludzi oraz wszelkie dobre inicjatywy. Ks. Profesor u wszystkich budził szacunek i uznanie, w uwagi na niezwykłą wiedzę, wykształcenie, bardzo skromy a nawet ascetyczny styl życia, ale również specyficzne poczucie humoru. Kiedyś jednemu ze studentów dał pozytywną ocenę mimo iż ten słabo odpowiadał. Zapytany czemu tak postąpił mimo marnego przygotowania, rzekł: ,,To prawda, ale upierał się przy swoim” Warto aby ta postać pozostała w pamięci mieszkańców spośród których się wywodził. Może kiedyś zostanie  upamiętniony  poprzez wydanie choćby jego biografii czy tez nazwanie jego imieniem jakiejś nowej ulicy w Raniżowie.

 

(Powyższy artykuł powstał w oparciu min o prace magisterską: Ksiądz Stanisław Potocki – mędrzec i egzegeta, napisaną przez Przemysława Dubiela)

 

 Jan Puzio

Autor artykułu jest radnym Rady Gminy Raniżów

Zaproszenie na obchody upamietniajace ofiary NKWD w Turzy

Informacja o frekwencji w Gminie Ranizów podczas referendum 6 wrzesnia 2015

	Nazwa sołectwa		Liczba uprawnionych	Liczba głosów ważnych	Frekwencja (%)
	Raniżów		1805	174	9.64 %
	Wola Raniżowska		1523	103	6.76 %
	Mazury		669	70	10.46 %
	Zielonka		503	45	8.95 %
	Staniszewskie		484	24	4.96 %
	Korczowiska		234	23	9.83 %
	Posuchy		219	13	5.94 %
	Poręby Wolskie		256	24	9.38 %